به گزارش خبرگزاری مهندس محسن هادیان به نقل از تسنیم از شیراز، ظهر دهم روز عاشورا؛ در میانه هیاهوی سینهزنیها و طبلهای عزا که 10 شبانهروز فضای شیراز را در تلاطم شور و ماتم قرار داده بود، ناگهان اتفاقی افتاد که شهر را به یکباره در بهت و معنویت فرو برد. صدای اذان، همچون تیغی بر گلوگاه هیاهو نشست و آن همه شور، در یک لحظه به سکوتِ محض بدل شد.
امروز ظهر در سومین حرم اهلبیت (ع)، دیگر خبری از فریادهای حماسی نبود؛ گویی تاریخ به عقب برگشته بود. وقتی ظهر عاشورا فرا رسید، دستهها، تکایا و هیئتهای استان فارس، گویی همان صحنهی کربلا را در برابر چشمان خود دیدند. آنجا که حسین (ع) زیر باران تیر، نماز را رها نکرد، امروز عزاداران شیرازی نیز، در لبیکی به آن نماز سرخ، دست از سینهزنی کشیدند.
در شبستان امام خمینی (ره) و صحن و سرای حرم حضرت شاهچراغ (ع)، صحنهای رقم خورد که دوربینها از ثبت عمق آن عاجز بودند.
انبوه جمعیت از پیرمردانی که عصا به دست آمده بودند تا جوانانی که پیشانیبندهای سرخ بر سر داشتند همه در کنار هم، صف به صف ایستادند. امامت حجتالاسلام والمسلمین کلانتری، تولیت حرم، تنها یک نماز جماعت نبود؛ نمادی از پیوند میان پیروان و مکتب امام بود.
اینجا دیگر تفاوتها معنایی نداشت؛ همه، در قد و قامت یک عبد، رو به قبله ایستاده بودند تا فریاد بزنند که اگر در سال 61 هجری نبودند تا از خیمهها دفاع کنند، امروز در صفِ نماز، ادامهدهنده راه آن شهیداناند.
عبور از سوگ به سوی دعا
در دیگر نقاط استان فارس، از مساجد کوچک روستایی تا حسینیههای بزرگ، همین روایت تکرار شد. آن هنگام که دستها در قنوت نماز ظهر بالا رفت، زمزمههایی شنیده شد که بوی التماس و دعا داشت؛ دعا برای عزتِ اسلام و مسلمانان. این عزاداران، نه فقط برای مرگ، که برای حیات مکتب حسین (ع) اشک میریختند. آنها بعد از اقامه نماز، گویی سبکی عجیبی را تجربه کردند؛ سبکی کسی که دینِ خود را به تاریخ ادا کرده است.
اما این پایان ماجرا نیست. حالا که خورشید به سمت غروب خونین دهم محرم حرکت میکند، شهر حال و هوایی دیگر دارد. اکنون تمام نگاهها به حرم مطهر خیره مانده است؛ جایی که قرار است امشب، در مراسم شام غریبان، خدام با لالهگردانی، داغ دل حضرت زینب (س) را بازخوانی کنند.
امروز ظهر، شیرازیها با نمازشان، عهد دوبارهای بستند. امشب اما، با لرزش هر شعله شمع در دست خدام، شهر قرار است به یاد کودکان آوارهی دشت کربلا، بغض فروخوردهی خود را به آسمان بفرستد.
ظهر امروز، شیراز ایستاد تا ثابت کند؛ نماز، امضای نهایی هر عاشقی است که حسین (ع) را برگزیده است.
